سلامتی نعمتی است (گرانبها) که انسان از ادای شکر آن عاجز و ناتوان است.

آدرس :

کرج - چهارراه طالقانی به سمت میدان شهدا -برج حکیم -طبقه ششم

دسته: مقالات

کلینیک دکتر خسروینوشته هامقالات
Arthroplasty
آموزشات عمومی, اموزشات تخصصی, عمومی, مقالات ادمین

تعویض مفصل زانو یا آرتروپلاستی

تعویض مفصل زانو یا آرتروپلاستی (Arthroplasty) ، عمل تعویض مفصل زانو است که طی آن مفصل آسیب دیده بیمار بطور کامل جایگزین می گردد.
یکی از رایج ترین عللی که باعث می شود که بیماران برای تعویض مفصل زانو اقدام کنند ، درد شدید زانو ، ناشی از آسیب ، تصادف ،بیماری های مزمن و یا ساییدگی مفصل زانو است ، که این درد شدید خود به عوامل زیادی مانند محل درد زانو که ممکن است پشت زانو ، زیر زانو، کشکک یا … یا سن افراد بستگی دارد ، زیرا ساییدگی زانو معمولا با افزایش سن ارتباط مستقیم دارد.
این عمل جراحی زمانی انجام می‌شود که ناراحتی های ناشی از استرس و آرتریت مفصلی زانو با درمان غیر جراحی نمی تواند کنترل شود و به شدت کیفیت زندگی بیمار را تحت تاثیر قرار می‌کند.
عملکرد این مفاصل مصنوعی ، طبیعی بوده و به طور معمول بسته به شرایط و نحوه استفاده ،طول عمر بالایی دارند . ولی اگر مفصل در طول زندگی فرد دچار اضافه بار بیش از حد ناشی از اضافه وزن ، تمرین شدید فیزیکی و غیره شود دچار شکستگی ، دررفتگی یا جداشدگی می شود.
عمل تعویض مفصل زانو باید توسط پزشک جراح ارتوپد ماهر انجام شود، اما این تنها عامل موفقیت تعویض مفصل زانو نیست. بدیهی است که بیمار نیاز به زمان معالجه ، درمان بسیار دقیق و مداوم توانبخشی دارد.
تیم پزشکی جراحی ، دستورالعمل‌های دقیقی در مورد مراحل بعد از عمل ارائه می‌دهد ، که شامل مراقبت از زخم جراحی ، تغذیه ، تمرینات توانبخشی هدایت شده توسط یک فیزیوتراپیست و غیره است.

چه افرادی باید برای تعویض مفصل زانو اقدام کنند؟

زانو از استخوان فمور ران ، درشت نی پروگزیمال، کشکک ،رباط ها و تاندون ها ساخته شده است. مفصل زانو ، پیچیده ترین و بزرگترین مفصل بدن می باشد. بسیاری از بیماریها از جمله استئوآرتریت زانو یا ساییدگی زانو باعث می شوند تا فرد درد زیادی را تجربه کرده و ناچار به تعویض مفصل زانو شود، اما قبل از عمل جراحی در مراحل اولیه استئوآرتریت زانو ، پزشک توصیه به کاهش وزن و تغذیه مناسب و ورزش می کند.
بیمار می تواند از داروهای ضد التهابی و تسکین دهنده نیز استفاده کند ، اما بعد از مدتی که این موارد اثرگذار نیست و درد مزمن و مستمر شامل حال بیمار می شود، بیمار ناگزیر به انجام عمل جراحی تعویض مفصل زانو برای بازگرداندن کیفیت زندگی و کاهش درد می شود .

مزایای عمومی عمل جراحی تعویض مفصل زانو

از آنجاییکه مفصل زانو یکی از مفاصل بسیار مهم بدن به شمار می رود عمل جراحی مفصل زانو نیز دارای اهمیت است. در ادامه شما را با مزایای عمومی آن آشنا خواهیم کرد.
1 . از بین بردن درد زانو
درد ، بدون شک علت اصلی است که بیمار را مجبور به انجام عمل جراحی تعویض مفصل زانو می کند. بهبود درد بعد از عمل جراحی بی چون و چرا و مسلم است.
اکثر بیماران پس از عمل جراحی درد کمتر و افزایش فعالیت و کیفیت زندگی را تجربه می کنند.
حدود 80 تا 95 درصد افراد ، پس از عمل جراحی پروتز زانو بهبود درد را گزارش داده اند.
عمر مفاصل مصنوعی بین 20 تا 25 سال است ولی بطور کلی این زمان بستگی به نحوه زندگی و استفاده فرد دارد . حتی در افراد سالم نیز ، نوع نشستن ، دو زانو یا چهار زانو نشستن ، در سالم ماندن مفاصل تاثیر دارد .
هنگامی که این اتفاق می‌افتد جراحان ارتوپدی توصیه می کنند که عمل تجدید جراحی زانو داشته باشند.
2 . تغییر شکل مفصل
هنگامی که فردی نیاز به عمل تعویض مفصل زانو داشته باشد ، زانوهایش به شکل پرانتزی یا ضربدری می شود. پروتز زانو یا همان مفصل مصنوعی ، با تاثیر بر ‏مفصل ران باعث تصحیح حالت ضربدری یا پرانتز زانو میشود.
بدون شک پس از قرار دادن پروتز زانو ، تحرک مفصل بهبود می‌یابد. اما بهبود با قرار دادن پروتز پایان نمی یابد. پس از بهبودی از جراحی ، تقویت استخوانها و ساختارهای عضلات ضروری خواهد بود.
راه رفتن با عصا ، چوب زیر بغل یا واکر برای ۴ تا ۶ هفته پس از عمل جراحی توصیه می شود. این طبیعی است که در ابتدا قوس مفصلی کامل نباشد ، اما به تدریج متوجه پیشرفت توانبخشی می شوید.
3 . استقلال در زندگی روزمره
بیمارانی که از وضعیت زانوی خود رنج می‌برند و نیاز به عمل جراحی دارند ، دچار تغییر در زندگی می شوند.
بیماران ، قبل از عمل جراحی ، برای انجام فعالیت‌های عادی و روزمره زندگی ، بطور کامل به اطرافیان خود ، وابسته هستند.
پس از عمل تعویض مفاصل زانو ، به دلیل کاهش درد و بهبود کیفیت کیفیت زندگی استقلال خود را به دست آورده و حتی ممکن است میزان فعالیت بدنی و عملکرد بیشتری انجام دهند.
4 . بهبود کیفیت زندگی با تعویض مفصل زانو
درصد بالایی از بیماران پس از آرتروپلاستی کامل زانو ، درد کم یا خفیفی دارند .اما برای انجام فعالیت های اساسی روزمره زندگی هیچ مشکلی برای خرید و وظایف اداری ، راه رفتن و غیره ندارند.
این بیماران که تا قبل از عمل جراحی بسیار ناتوان بودند، بهبود زیادی را در کیفیت زندگی شان مشاهده خواهند نمود.

شرایط لازم برای عمل جراحی تعویض مفصل زانو

برای انجام عمل آرتروپلاستی باید به پزشک متخصص و متبحر مراجعه کنید . قبل از عمل، تمام تاریخچه پزشکی خانوادگی بیمار تهیه و بررسی می‌شود. پزشکی که این عمل را انجام می دهد ممکن است سایر آزمایش ها را برای درک عملکرد وضعیت مفصل شما انجام دهد.
پزشک ممکن است ،آزمایش تراکم استخوان یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) برای بررسی مفاصل ، را تجویز کند.
بیمار می تواند تا ۲ ساعت قبل از عمل ، مایعات بنوشد . اگر پزشک توصیه ای داشت ، حتما به آن عمل کنید .
قبل از عمل، در مورد تمام داروهای شیمیایی و گیاهی که مصرف کرده اید ، با پزشک صحبت کنید و او را از همه آلرژی های دارویی خود و هرگونه مشکل سلامتی که ممکن است داشته باشید مطلع کنید.
برای راحتی در خانه بعد از مرخص شدن از بیمارستان ، بهتر است برخی از موارد را در خانه قبل از جراحی تغییر دهید. به عنوان مثال اگر در خانه شما پله وجود دارد، مطمئن شوید که مجبور نیستید برای دستیابی به چیزهایی که نیاز دارید از پله‌ها بالا و پایین بروید. توصیه می شود بیشتر از فعالیت های روزانه خود را در طبقه ای که حمام در آن واقع شده است ، انجام دهید.

آیا نتیجه عمل تعویض مفصل زانو دائمی است؟

تعویض مفصل زانو یک روش جراحی است که معمولاً در موارد شدید آسیب مفصل زانو یا در برخی از موارد آرتروز زانو انجام می‌شود. هدف از این جراحی، بهبود عملکرد زانو و کاهش درد و نقصان حرکت است. اما آیا نتیجه عمل تعویض مفصل زانو دائمی است یا خیر، به عوامل مختلفی بستگی دارد.
عواملی که ممکن است تاثیرگذار باشند:
1. درستی انجام جراحی: اگر جراحی به درستی انجام شود، ممکن است نتیجه بهبودی دائمی داشته باشد.
2 . توانایی ترمیم بدن: قدرت ترمیم بدن نقش مهمی در موفقیت عمل جراحی دارد. بعضی از افراد بهترین نتیجه را به دست می‌آورند، در حالی که دیگران ممکن است با مشکلات پس از جراحی مواجه شوند.
3 . میزان فعالیت بعد از جراحی: حفظ و بهبود حرکت و فعالیت پس از جراحی نقش مهمی در دوام نتیجه عمل دارد.
4 . موارد همزمان: وجود بیماری‌ها یا مشکلات دیگری در بدن می‌تواند تاثیرات نهفته داشته باشد.
5 . تغییرات زندگی: تغییرات در سبک زندگی و فعالیت‌های روزمره نیز می‌توانند بهبود یا تاثیر منفی داشته باشند
بسیاری از افراد پس از جراحی تعویض مفصل زانو بهبود یافته و زندگی فعال و توانمندی دارند، اما برخی افراد ممکن است با مشکلاتی روبرو شوند. این مسئله به ویژه در مواردی که جوانان در سنین جوانی جراحی را انجام می‌دهند، مطرح است زیرا ممکن است نیاز به تعویض دوباره مفصل در طول زمان پیش آید.
برای بهترین نتیجه پس از عمل، افراد به توصیه‌های پزشکان خود باید رعایت کنند و فرآیند توانبخشی را با دقت ادامه دهند.

مناسب ترین سن برای جراحی تعویض مفصل زانو

از آنجا که طول عمر مفاصل مصنوعی 20 تا 25 سال است ، بهتر است این عمل قبل از ۶۰ سالگی انجام نشود مگر اینکه بیمار انتخاب دیگری نداشته باشد . به عنوان مثال ، در معاینات ، سائیدگی مفصل زانو دیده شود یا بیمار درد زیادی داشته باشد. در این صورت جراح اقدام به جراحی و تعویض مفصل زانو می کند.

دوره نقاهت عمل تعویض مفصل زانو

این جراحی معمولا دو ساعت طول می کشد. بیمار در اتاق ریکاوری بیدار خواهد شد و احتمالا دچار سرگیجه ، درد و حالت تهوع خواهد بود و تحت نظر خواهد بود . بیمار بعد از عمل، ۳ تا ۵ روز در بیمارستان بستری می ماند ، زیرا بیمار برای بهبودی به این زمان نیاز دارد تا پزشک از سلامت عمومی بیمار مطمئن شود.
اکثر بیماران بعد از عمل ، درد و تورم دارند. داروهای ضد درد می تواند این ناراحتی را کنترل کند . از آنجا که بعد از این عمل جراحی امکان تشکیل لخته خون وجود دارد ، پزشک ممکن است برای بیمار داروهایی برای جلوگیری از تشکیل لخته خون نیز تجویز کند.
پس از انجام عمل جراحی، تا زمانی که مفصل ، بهبود یابد ، حرکت کردن مشکل خواهد بود و بیمار ممکن است برای راه رفتن ، به عصای زیر بغل برای راه رفتن نیاز داشته باشد .
در همان زمان نیاز به فیزیوتراپی و تمریناتی برای تقویت زانو دارد . پزشک و فیزیوتراپ همچنین به بیمار در مورد فعالیت‌هایی که برایش خطرناک نیست راهنمایی های لازم را ارائه می دهند.
فیزیوتراپیست تمرینات را برای به حداکثر رساندن قابلیت زانو به بیمار آموزش خواهد داد.
طول دوره بهبود از فردی به فرد دیگر متفاوت است . اما به طور کلی لازم است بیمار بین ۳ تا ۶ هفته منتظر بماند تا فعالیت‌های معمول خود را دوباره ادامه دهد.

خطر و اقدامات احتیاطی

برخی از خطرات در همه روش‌های جراحی رایج هستند . این خطرات به عوامل بسیاری از جمله نوع جراحی و وضعیت پزشکی بیمار بستگی دارد.
عوارض جانبی احتمالی دیگر اگرچه بسیار نادر می باشند اما شامل عوارض جانبی بیهوشی ، اختلالات تنفسی ، عفونت ، خونریزی و مرگ می باشد.
اگرچه تعویض مفصل زانو با استفاده از پروتز به طور کلی امن در نظر گرفته می شود ، اما هنوز هم می تواند با عوارض جانبی همراه باشد . عفونت ، که ممکن است در اثر برش در جایی که پروتز قرار می گیرد رخ دهد. اگر درد یا تورم وجود داشته باشد که باید بلافاصله با پزشک خود مشورت کنید.
لخته های خون نیز می توانند شکل بگیرند . این لخته ها می توانند در پا تشکیل شده و باعث التهاب رگ های خونی شوند . آنها همچنین می توانند به قلب ، مغز یا ریه منتقل شده و باعث حمله قلبی ، سکته مغزی یا آمبولی ریوی شوند. بهتر است قبل از انجام جراحی از پزشک خود در مورد خطر لخته شدن خون و نحوه جلوگیری از این عوارض سوال کنید.
در نهایت اگر مشکلی در مفصل مصنوعی وجود داشته باشد ، می تواند از بین رفته یا دچار شکستگی، جدا شدگی شده و یا سفت شدن آن شود .
اگر موارد بالا اتفاق بیفتد ، ممکن است نیاز به معاینه و درمان جدید داشته باشید ، تا مشخص شود که چرا مفصل مصنوعی زانو به درستی کار نمی کند.
پس از انجام مراحل اگر در مورد علائم ، سولات خاصی دارید حتما با پزشک خود صحبت کنید و سوالات خود را برای مطمئن شدن در مورد تمام خطرات ، عوارض ، عوارض جانبی و اقدامات احتیاطی از پزشک مربوطه بپرسید.

علت درد بعد از تعویض مفصل زانو

درد ، پس از عمل جراحی آرتروپلاستی ، می تواند علت های مختلفی داشته باشد . در بیشتر موارد درد با فیزیوتراپی درمان می شود. با این حال اگر درد ادامه یابد ،علل آن ممکن است زمینه‌ای باشد . به عنوان مثال آسیب ساختارهای اطراف ، مانند اعصاب و تاندون ممکن است عامل درد باشد.
اگر درد در مفصل زانوی آسیب دیده باشد اما در پا احساس نشود ، می‌تواند ناشی از انسداد عروقی (ترومبوز) باشد.
از آنجایی که استخوان نیز باید هنگام اتصال پروتز ، تنظیم شود، شکستگی های تصادفی استخوان (استخوان ران) ممکن است رخ دهد ، که در طول عملیات قابل مشاهده نیست. بیماران مسن با از دست دادن استخوان (پوکی استخوان) ممکن است حتی پس از استفاده از پروتز، شکستگی های اطراف پروتز را تجربه کنند. این اتفاق ، زمانی می افتد که از زانو به شدت کار کشیده می‌شود.
اعمال فشار بیش از حد بر روی مفصل زانو بعد از جراحی ، و یا عفونت نیز میتواند یکی از دلایل درد پس از عمل تعویض زانو باشد .
تورم ، قرمزی یا گرم شدن زانو به طور ناگهانی ، را باید به عنوان علامت هشدار در نظر گرفت . توجه داشته باشید که اگر ترشح ناگهانی و تب در ناحیه عمل رخ داد ، مهم است که یک بررسی توسط پزشک انجام شود ، زیرا ممکن است التهاب جدی باشد.
التهاب ،همچنین می تواند علائم آنفولانزا مانند خستگی ، سردرد و درد عضلانی را داشته باشد.
اگر درد خفیف ، تورم و رنگ آبی درپا ایجاد شود ممکن است انسداد عروق پا رخ داده باشد، این عوارض معمولا در مدت کوتاهی پس از عمل اتفاق می‌افتند.

تشخیص علت درد

برای تعیین علت درد در زانو ، مفصل زانو مورد بررسی قرار می گیرد. در این مورد به عنوان مثال طی معاینه ممکن است متوجه جابجا شدگی ،قرمزی و تورم شوند.
سی تی اسکن و Scintigraphy می‌توانند جابجا شدن شل شدن و دررفتگی پروتز را نشان دهند. علاوه بر این آزمایش خون برای این که ممکن است التهاب وجود داشته باشد، انجام می شود.
ورزش و فیزیوتراپی پس از عمل تعویض مفصل
زانو یا هر عمل جراحی مفصل دیگر، بخش مهمی از فرآیند بهبود و توانبخشی است. این فعالیت‌ها به شما کمک می‌کنند عمل جراحی را بهتر جا بنهید، عضلات و مفاصل را تقویت کنید، درد را کاهش دهید و بهبود حرکت را تسهیل کنید. البته، هر فرد و هر نوع جراحی ممکن است نیازها و مشکلات خود را داشته باشد، بنابراین توصیه‌ها ممکن است بر اساس شرایط شما تغییر کنند. در هر صورت، این چند نکته کلی می‌تواند برای توانبخشی بعد از عمل تعویض مفصل مفید باشد:

1. فیزیوتراپی (توانبخشی فیزیکی): جلسات فیزیوتراپی با یک متخصص فیزیوتراپی می‌تواند کمک کند تا حرکت مفصل بهبود یابد، عضلات تقویت شوند و درد کاهش یابد.

2. ورزشهای مناسب: پس از تأیید پزشک یا فیزیوتراپیست، شروع به تمرینات مناسب می‌تواند در تقویت عضلات و بهبود انعطاف‌پذیری کمک کند.

3. توجه به حالت بدنی: برنامه توانبخشی شما باید به حالت بدنی فعلی شما و نوع عمل جراحی تعدادی که انجام داده‌اید تنظیم شود.

4. تمرینات آبی: تمرینات در آب (شنا یا ایروبیک آبی) می‌تواند به شما کمک کند تا با کمترین فشار بر روی مفصل، عضلات را تقویت کنید.

5. درمان حرارتی و سردی: استفاده از گرما و سردی می‌تواند در مدیریت درد و التهاب بعد از جراحی مفید باشد.

6. پیگیری با پزشک: ارتباط منظم با پزشک شما بسیار مهم است. هر نوع علامت یا تغییراتی که در طول فرآیند توانبخشی تجربه می‌کنید، باید به پزشک گزارش شود.

تمام این اقدامات باید با تأیید پزشک یا تیم درمانی شما انجام شود تا مطمئن شوند که بهترین برنامه توانبخشی برای شما تعیین شده است.

درمان درد بعد از عمل تعویض مفصل زانو

درمان درد زانوی عمل شده ، بستگی به علت درد دارد. دردی که بلافاصله بعد از عمل به وجود می آید با داروی مسکن درمان می شود. درمان درد با داروهای غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن ، دیکلوفناک یا ناپروکسن می‌تواند انجام شود.
برای درد شدید ممکن است از داروهای مخدر، مانند فنتانیل یا مورفین استفاده شود.
درد باید در بیمارستان تا حد زیادی از بین برود ، اگر درد پایدار باشد ممکن است دارو درمانی طولانی مدت نیاز باشد.
برای بهبودی نیز مهم است که پس از عمل جراحی زانو از فیزیوتراپی ، به طور پیوسته و مداوم استفاده کنید . از سوی دیگر باید مراقب وزن خود بوده و از از اضافه وزن جلوگیری شود.
در صورت جابجا شدن یا شکستن پروتز جدید ،داروهای مسکن فقط درد را از بین می برند ، اما علت را از بین نمی برند. بنابراین در این گونه موارد جایگزینی پروتز و در نتیجه یک عمل جدید باید انجام شود.
اگر وجود عفونت در زانو تایید شود ، لازم است زانو باز شده و بسته به زمان و میزان عفونت ، برای درمان آن اقدام شود . عفونت زانو مساله ای جدی است و صرفا با اتکا به آنتی بیوتیک نمیتوان آن را درمان کرد .
در صورتی که یک انسداد عروقی علت درد باشد، باید از داروهای رقیق کننده خون که برای از بین رفتن لخته ها تجویز می شوند ، استفاده نمود.

درد پس از عمل تعویض مفصل زانو چه مدت طول می کشد ؟

مدت زمان و علائم بستگی به علت اصلی درد دارد .به طور معمول بعد از یک هفته پس از عمل، درد با مصرف مسکن کاهش می یابد و می تواند برای چند هفته ادامه یابد.
با این حال اگر درد ادامه یابد ، حتماً باید با پزشک مشورت کنید.علاوه بر این ، استفاده از مفصل زانو معمولاً تنها پس از حدود ۶ هفته دوباره امکان پذیر است.
در برخی موارد، علائم درد ممکن است طولانی تر بوده و یا حتی باقی بماند. درد التهاب مفصل مصنوعی ، می تواند چندین هفته یا حتی چندین ماه تا زمانی که علائم ناپدید شوند، ادامه یابد.
در برخی موارد علائم درد ممکن است طولانی تر باقی بماند، اگر مفصل مصنوعی ملتهب شده باشد حتی ممکن است چند ماه طول بکشد تا علائم ناپدید شوند.
اگر مفصل به علت التهاب برداشته شود ، باید یک دوره طولانی مدت تا زمانی که التهاب به طور کامل ناپدید شود صبر کرد تا بتوان یک پروتز جدید وارد نمود.
اگر درد به انسداد عروقی برسد، پس از چند روز یک درمان سریع و پزشکی شروع می شود اما حدود ۳ تا ۶ ماه طول می کشد.

برای درمان درد مزمن پس از عمل تعویض مفصل زانو چه کارهایی میتوان انجام داد؟

برای مقابله با درد مزمن پس از آرتروپلاستی زانو ، برنامه های دارویی ، فیزیوتراپی و تغییر عادات رفتاری باید به شدت انجام گیرند . با این حال اگر درد ادامه یابد ، مصرف داروهای ضد درد ، درمان انتخابی برای از بین بردن درد تحت نظر پزشک است .
در ابتدا مسکن های ضد درد که متعلق به گروه های ضد التهابی غیر استروئیدی هستند ، مانند ایبوپروفن، دیکلوفناک، ناپروکسن انتخاب می‌شوند و اگر این داروها اثری ایجاد نکنند ، آنها می توانند با داروهای مخدر ترکیب شوند.
فیزیوتراپی و روان درمانی نیز بخش مهمی از درمان درد می باشند.
درمان‌های استئوپاتیک می‌توانند سخت شدن عضلات را حل کنند. طب سوزنی همچنین می تواند درد زانو را تسکین دهد.
از آنجا که درد مزمن می‌تواند برای روان بیمار ، استرس زا باشد ، مشاوره روان شناختی باید در مرحله اولیه برای جلوگیری از افسردگی و درمان آن در اوایل بیماری در نظر گرفته شود.
جراحی تعویض مفصل
آموزشات عمومی, اموزشات تخصصی, عمومی, مقالات ادمین

جراحی تعویض مفصل

جراحی تعویض مفصل ران و لگن چگونه انجام میشود؟

تعویض مفصل ران یکی از جراحی های پیچیده  است که توسط متخصص ارتوپدی انجام می گردد، در حین این جراحی، جراح مفصلی که دچار آسیب دیدگی شده باشد را برداشته و به جای از یک مفصل مصنوعی استفاده می نمایید.
در این مقاله قصد داریم همه چیز در مورد تعویض مفصل ران را برای شما شرح دهیم و به تمام سوالات شما در مورد این عمل جراحی پاسخ دهیم.

 

 

علل تخریب مفصل ران

 
عملکرد صحیح مفصل ران به عوامل مختلفی از جمله: تاندون ها، عضله ها، رباط ها و استخوان ها بستگی دارد. در صورتی که این اندام ها با یکدیگر هماهنگ باشند، فرد در هنگام راه رفتن مشکلی ندارد. عوامل بسیاری وجود دارد که می تواند از دلایل اصلی درد در ناحیه مفصل ران باشد، که عبارت است از:
 
از جمله مهمترین علت تخریب و ساییدگی مفصل ران می توان به آرتروز اشاره نمود. این بیماری در اکثریت افراد در هر دوره سنی دیده می شود و احتمال بروز آن با افزایش سن بیشتر خواهد بود.
 
نکروز سر استخوان ران یا سیاه شدن سر استخوان که باعث می شود تا ساییدگی زودهنگام اتفاق بیفتد. این عارضه در جوانان و یا افراد میانسال دیده می شود. بروز این بیماری در افرادی که کورتون استفاده می کنند دیده می شود.
تغییر شکل حفره استابولوم که دیسپلازی استابولوم نوعی از این تغییر شکل است، این بیماری می تواند باعث تخریب و ساییدگی مفاصل شود و در سنین  30 تا 50 سالگی ممکن است بروز کند.
 
در رفتگی مادرزادی مفصل ران یکی از عواملی است که باعث ایجاد آرتروز در فرد می شود.
از علت های آرتروز زود هنگام می توان ایمپینجمنت سر استخوان ران و حفره استابولوم اشاره کرد.
به دلیل جوش نخوردن درست شکستگی های استابولوم، می توان تخریب و ساییدگی مفاصل را انتظار داشت.
در صورتی که فرد مبتلا به یکی از انواع روماتیسم آرتریت روماتوئید و یا اسپوندیلیت انکیلوزان باشد، باید چکاپ دوره ای انجام دهد تا به تخریب مفصل ران دچار نشود.
مبتلا بودن به بیماری مزمن
آسیب دیدگی
شکستگی لگن
دررفتگی
افزایش سن
تشدید عارضه های عضلانی و مفصلی از جمله آرتروز
 

نحوه انجام جراحی مفصل ران

آناتومی مفصل ران متشکل از دو استخوان در کنار یکدیگر می باشد. بدین ترتیب که در بخش فوقانی ساختمان مفصل ران حفره استابولوم که به شکل نیم کره است قرار گرفته و این حفره قسمتی از لگن خاصره می باشد. در بالاترین قسمت مفصل ران سر استخوان ران تعبیه شده که به شکل کروی در داخل حفره استابولوم قرار دارد.
 
زمانی که متخصص ارتوپدی اقدام به جراحی می کند، برای معالجه از یک رنده مخصوص برای تراشیدن داخل حفره استابولوم استفاده می کند تا با این کار بتواند غضروف های باقی مانده و استخوان های اضافی که بر اثر ساییدگی ایجاد شده را از سر استخوان خارج کرده و آن را مانند یک نیم کره کامل شکل می دهد. در قسمت سر استخوان ران هم جراح ارتوپدی سر استخوان را از بدن بیمار کاملا بیرون می آورد.
 
در ادامه جراح معالج گردن استخوان ران را که بین سر استخوان ران و تنه استخوان ران قرار دارد با استفاده از اره های مخصوص ارتوپدی برش می دهد. بعد از اینکه این برش انجام شد؛ سراستخوان ران را کاملا خارج می کند.
 
در مرحله بعد جراح ارتوپدی کاسه ای از جنس فلز یا پلاستیک در حفره استابولوم قرار داده می شود و در قسمت گردن استخوان ران یک سر فلزی قرار می دهند و در نهایت پس از آماده سازی هر دو بخش در درون هم جاگذاری می شود و پس از جاگذاری حرکت مفصل بررسی می شود تا مفصل مصنوعی ران به درستی در جای خود قرار گرفته باشد.
 

تعویض مفصل ران برای چه فارادی مناسب است؟

افرادی که در ناحیه لگن دچار درد و محدودیت حرکتی هستند، جراحی می تواند کمک کننده باشد، همچنین برخی از افراد با کوتاهی پا مواجه اند که در چنین مواقعی جراحی تعویض مفصل ران تا حدودی می تواند موثر باشد.
 
تعویض مفصل ران یا آرتروپلاستی مفصل ران از جمله روش هایی است که در سال های اخیر برای افرادی که نیاز به تعویض مفصل ران به دلیل آسیب دیدگی مفصلی ناشی از بیماری هایی مانند: آرتریت و یا صدمه های گوناگونی که در زندگی روزمره ممکن است اتفاق افتد، کمک کننده است و روند بهبود افراد را افزایش دهد.
 
جراحی تعویض مفصل ران از جمله بهترین روش های درمان برای بهبود طولانی مدت ران برای افرادی است که در روش های دیگر درمانی نتیجه ای دریافت نکرده اند. با انجام این جراحی می توان درد در مفصل ران را به طور کامل از بین برد و زندگی بدون دردی را تجربه کرد.
 

آمادگی پیش از جراحی تعویض مفصل ران

برای انجام جراحی تعویض مفصل ران نیاز است تا بیمار مراحل مختلفی را طی کند. در ادامه این مراحل را بررسی می کنیم.
 
انجام آزمایشات و معاینات فیزیکی
گرفتن شرح حال
در صورت استعمال دخانیات همچون سیگار بایستی به مدت یک ماه قبل از جراحی از مصرف آن اجتناب ورزید، زیرا استعمال دخانیات می تواند روند بهبود را به تاخیر اندازد و منجر به بروز عوارض گردد.
روز جراحی تعویض مفصل ران
آیا برای جراحی آماده هستید؟ جراحی تعویض مفصل ران در حدود چند ساعت به طول می انجامد و بعد از آن، بیمار چند ساعتی را در اتاق ریکاوری سپری می کند تا اثرات بیهوشی از بدن خارج شود. بعد از این که بیمار سطح هوشیاری خود را به دست آورد، اجازه مرخصی داده خواهد شد.
 

مراقبت های بعد از جراحی تعویض مفصل ران

بعد از جراحی، بیمار معمولا از درد شکایت می کند که مصرف داروی مسکن موثر خواهد بود.
 
احتمال دارد در ابتدا بیمار نفس های کوتاهی داشته باشد که می تواند به دلیل داروی بیهوشی و داروهای تزریق شده باشد.
 
اما آن چه که اهمیت دارد این است که بیمار باید سرفه کند و نفس های عمیق بکشد تا ریه پاک شود.
 
توصیه می شود از مصرف داروهای رقیق کننده خون، به منظور پیشگیری از لخته شدن خون خودداری شود.
 
فردای روز جراحی تعویض مفصل ران
 
اکنون زمان آن رسیده است که بیمار با مفصل جدید راه برود. انجام تمرینات فیزیوتراپی به تقویت قوای عضلانی و بهبود دامنه حرکتی کمک می کند. از بیمار خواسته می شود از جای خود بلند شود، کناره های تخت را بگیرد و به آرامی شروع به راه رفتن کند.
 
یک تا دو روز بعد از جراحی تعویض مفصل ران
 
در این مرحله بیمار قادر به انجام تمرینات بدنی بیشتری می باشد و می تواند به کمک عصا و یا واکر راه برود. رژیم غذایی نیز می تواند همانند روال قبل ادامه پیدا کند. توجه داشته باشید توصیه می شود روز اول بیمار رژیم غذایی مایعات داشته باشد.
 
 
دو تا سه روز بعد از جراحی تعویض مفصل ران
 
در صورتی که مشکل خاصی وجود نداشته باشد و بیمار قادر به راه رفتن باشد، مرخص خواهد شد، اما توجه داشته باشید، رانندگی به مدت سه تا شش هفته ممنوع خواهد بود.
 
روز چهارم به بعد جراحی تعویض مفصل ران
 
از بخیه ها باید مراقبت شود، به هیچ عنوان بخیه ها نباید خیس شوند و یا کرم و پماد بر روی آن ها زده شود.
 
جهت تسکین درد می توان از کمپرس یخ به مدت ده تا پانزده دقیقه، چند مرتبه در طول روز استفاده کرد.
 
مفصل جدید حتما باید حرکت داده شود و تمرینات آموزش داده شده در منزل انجام شوند.
 
توصیه می شود بیمار حتما به پزشک مراجعه کند تا از طی شدن روند ترمیم اطمینان حاصل شود.
ده تا چهارده روز بعد از جراحی تعویض مفصل ران
 
در صورتی که از بخیه های جاذب استفاده نشده باشد، بیمار باید برای کشیدن بخیه ها به پزشک مراجعه کند.
 
معمولا از بیمار خواسته می شود، یک تا دو روز قبل از کشیدن بخیه ها استحمام داشته باشد تا جای زخم خیس شود.
 
معمولا بعد از گذشت این مدت از جراحی، دیگر نیازی به مصرف داروهای مسکن نخواهد بود.
 
سه تا شش هفته بعد از جراحی تعویض مفصل ران
 
بعد از گذشت سه تا شش هفته، بیمار قادر به انجام کارها و فعالیت های عادی و البته سبک خواهد بود. اما این احتمال وجود دارد که بیمار هم چنان بعد از جراحی، احساس خوبی نداشته باشد. بعد از شش هفته، اجازه رانندگی به بیمار داده خواهد شد.
 
ده تا دوازده هفته بعد از جراحی تعویض مفصل ران
 
در این مرحله، بیمار احساس بهتری خواهد داشت. درد از بین رفته و بیمار راحت تر قادر به حرکت دادن مفصل و انجام کارها و فعالیت های روزانه خواهد بود. بهتر است بیمار تا یک سال بعد از جراحی، به پزشک مراجعه کند تا این اطمینان حاصل شود که مفصل کارایی طبیعی دارد یا خیر.
 

نتیجه جراحی تعویض مفصل ران

هدف از انجام جراحی تعویض مفصل ران درمان مشکلات و رهایی از درد است. در حقیقت می توان گفت جراحی تعویض مفصل ران می تواند موجب بهبود عملکرد مفصل و کاهش درد می باشد.
 

دیسک کمر
آموزشات عمومی, اموزشات تخصصی, عمومی, مقالات ادمین

دیسک کمر

دیسک کمر یک مشکل شایع ستون فقرات است که در آن دیسک‌های بین مهره‌ای کمر آسیب می‌بینند و ممکن است دچار فتق (بیرون‌زدگی) شوند. این وضعیت می‌تواند باعث درد کمر، بی‌حسی، ضعف و در برخی موارد درد در پاها (سیاتیک) شود.
علائم دیسک کمر:
درد کمر, درد در پاها (سیاتیک), بی‌حسی و سوزن سوزن شدن در پاها, ضعف عضلانی در پاها, کاهش دامنه حرکتی در کمر.
علل دیسک کمر:
افزایش سن
آسیب‌های فیزیکی به ستون فقرات
بلند کردن اجسام سنگین به صورت نامناسب
فعالیت‌هایی که فشار زیادی به ستون فقرات وارد می‌کنند (مانند خم شدن یا چرخیدن مکرر)
-درمان دیسک کمر:
درمان‌های غیرجراحی:
فیزیوتراپی، دارو درمانی، تزریق استروئید، ورزش‌های تقویتی و کششی و تخت‌های دکامپرشن
درمان جراحی:
در موارد شدید که درمان‌های غیرجراحی مؤثر نبوده‌اند، ممکن است جراحی لازم باشد
پیشگیری از دیسک کمر:
حفظ وزن سالم
انجام ورزش‌های ویلیامز  برای تقویت عضلات کمر و شکم
بلند کردن اجسام سنگین به صورت صحیح (با زانوها خم و کمر صاف)
اجتناب از فعالیت‌هایی که فشار زیادی به کمر وارد می‌کنند
نکته مهم: تشخیص و درمان به موقع دیسک کمر از اهمیت بالایی برخوردار است تا از بروز عوارض جدی‌تر جلوگیری شود.

منابع: nih, nhs, cdc

hip img
مقالات ادمین

اعمال تخصصی تعویض مفصل ران و زانو

آشنایی با درد مفاصل
علل درد مفاصل
آرتروز چیست؟
علائم و نشانه‌های آرتروز
آشنایی با درد مفاصل

درد مفصل می‌تواند در قسمت‌های مختلف بدن احساس شود. انواع رایج درد مفاصل عبارتند از: زانو درد، درد شانه، درد لگن، درد پا از جمله مچ پا و انگشتان پا، درد دست از جمله مچ دست و انگشتان، درد آرنج و گردن درد. درد مفاصل ممکن است در یک یا چند مفصل به طور همزمان احساس شود. شیوع درد مفاصل با افزایش سن افزایش می‌یابد.

علل درد مفاصل
دلایل زیادی برای درد مفاصل وجود دارد. درد مفاصل ممکن است ناشی از آسیب یا یک مشکل طولانی مدت پزشکی مانند آرتریت باشد.

علائم بیمار می‌تواند در تشخیص علت درد مفصل کمک کننده باشد. در ادامه به برخی از علل شایع درد مفاصل اشاره می‌شود:

استئوآرتریت یا آرتروز
شایع‌ترین نوع آرتریت است که در آن غضروف مفصل دچار تخریبی پیش رونده می‌شود و به مرور زمان ممکن است غضروف از بین برود و استخوان‌ها به هم ساییده شوند. در این بیماری، مفصل سفت، دردناک و ملتهب می‌شود.

آرتریت روماتوئید
نوعی آرتریت است که باعث درد، تورم، سفتی (کاهش انعطاف) و از دست دادن عملکرد مفاصل می‌شود. آرتریت روماتوئید می‌تواند هر مفصلی را درگیر کند اما در مچ دست و انگشتان شایع‌تر است و اغلب باعث تغییر شکل مفاصل می‌شود. آرتریت روماتوئید با استئوآرتریت (شایع ترین نوع آرتریت) که اغلب با افزایش سن بروز می‌کند، متفاوت است. آرتریت روماتوئید می‌تواند علاوه بر مفاصل، بر قسمت‌های دیگر بدن مانند چشم‌ها، دهان و ریه‌ها تأثیر بگذارد. آرتریت روماتوئید یک بیماری خودایمنی است، به این معنی که آرتریت ایجاد شده ناشی از حمله سیستم ایمنی بدن به بافت‌های بدن بیمار است.

نقرس
یک نوع شایع از آرتریت التهابی است که باعث درد، تورم و قرمزی در یک یا چند مفصل می‌شود. در نقرس معمولا عود علائم به صورت شدید و حمله ای اتفاق می افتد که ممکن است یک یا دو هفته طول بکشد و سپس بهتر می‌شود. عودها اغلب از انگشت شست پا یا اندام تحتانی شروع می‌شوند. نقرس زمانی اتفاق می‌افتد که اسید اوریک بیش از حد و برای مدت طولانی در بدن جمع شود. تجمع اسیداوریک می‌تواند منجر به تشکیل کریستال‌هایی در مفاصل شود که می‌توانند منجر به بروز نقرس شوند.

بورسیت
بورسیت التهاب دردناک بورس است. بورس یک کیسه کوچک پر از مایع است که به عنوان یک بالشتک بین استخوان و سایر قسمت های متحرک مانند ماهیچه ها، تاندون‌ها یا پوست عمل می‌کند. بورسیت زمانی رخ می‌دهد که بورس ملتهب می‌شود. افراد با استفاده بیش از حد از مفصل دچار بورسیت می‌شوند. همچنین بورسیت می‌تواند ناشی از آسیب باشد. این مشکل معمولا در زانو یا آرنج رخ می‌دهد و علائم آن شامل درد و تورم است.

آرتریت عفونی
این نوع آرتریت ناشی از عفونت باکتریایی، ویروسی یا قارچی در مفاصل است که از قسمت دیگری از بدن به مفصل رسیده است. علائم آرتریت عفونی شامل موارد زیر است: درد شدید در مفصل، قرمزی و تورم مفصل، لرز و تب، ناتوانی در حرکت دادن ناحیه با مفصل عفونی

آرتروز چیست؟
آتروز یک بیماری التهاب مفاصل است که در واقع به ساییدگی مفاصل اطلاق می‌شود. در این بیماری مفاصل به‌تدریج تخریب و دچار ساییدگی می‌شوند. آرتروز در بیش‌تر موارد با درد، تغییرشکل یا تورم مفاصل و محدودیت حرکت همراه است.
در بیش‌تر مواقع افراد مبتلا به این بیماری پس از مدتی طولانی بی‌حرکت ماندن (هنگام برخواستن از بستر، در سفرهای طولانی و …) دچار سفتی مفاصل، درد و محدودیت‌‌های حرکتی می‌شوند؛ این علائم به مرور زمان کم‌تر می‌شوند.

آرتروز می‌تواند در همه‌ مفاصل بدن اتفاق بیفتد، اما مفاصل استخوان لگن، مفاصل زانوها و مفاصل کوچک دست‌ها بیش‌تر از سایر مفاصل درگیر می‌شوند.
ابتلا به آرتروز بدین‌صورت است که غضروف‌هایی که در محل اتصال مفاصل قرار دارند، ازبین میروند. این اتفاق در صورت پیشرفت بیماری منجر به ساییده شدن استخوان‌هایی می‌شود که زیر مفاصل قرار دارند. این تغییرات ناگهانی رخ نمی‌دهند، بلکه به آهستگی و با مرور زمان پیش می‌آیند و در طول زمان بدتر می‌شوند.

افراد مبتلا به آرتروز ، دردهای شدید، سفتی و التهاب مفاصل را تجربه می‌کنند و در صورت پیشرفت بیماری، با کاهش توانایی‌های حرکتی مواجه می‌شوند، به‌صورتی که دیگر نمی‌توانند فعالیت‌های روزمره خود را انجام دهند.

در حال حاضر شایع‌ترین علت از کارافتادگی و ناتوانی افراد مسن، دردهای مفصلی است که به دلیل روند رو به رشد چاقی، گسترش آن رو به افزایش است.

فرد مبتلا به آرتروز ممکن است در مفصل درگیر، احساس سفتی، سوزش، درد ضربان‌دار یا درد تیرکشنده داشته باشد. علاوه بر این، ممکن است صبح‌ها احساس کند یک یا چند مفصل سفت شده‌اند. این سفتی به مرور و با حرکت و فعالیت، نرم می‌شود و فرد احساس بهتری پیدا می‌کند. بااین‌حال، فعالیت بیش‌ازحد می‌تواند باعث تشدید درد شود.

درد شدید مفاصل ممکن است بر کارآیی مفاصل ما تأثیر بگذارد، توانایی ما را برای انجام کارهای اساسی محدود کند و کیفیت زندگی ما را تحت تأثیر قرار دهد. درمان درد مفاصل معمولاً نه‌تنها بر کنترل درد، بلکه بر بهبود فعالیت‌ها و عملکردهای کاهش‌یافته تمرکز دارد.

آرتروز و دردهای مفصلی در خانم‌ها، مخصوصا پس از یائسگی، شایع‌تر است و مفاصل زانو، گردن، مهره‌های کمر، انگشتان، مچ دست و لگن را بیش‌تر از سایر نقاط بدن درگیر می‌کند.
علائم و نشانه‌های آرتروز
درد شدید
التهاب و ورم
احساس سختی و سفتی در حرکات
کاهش میزان تحرک و عملکردهای فیزیکی
علائم آرتروز باتوجه به میزان تحرک افراد و دمای هوا، به‌صورت دوره‌ای بروز می‌کنند. درحالی‌که در آرتروز شدید و پیشرفته، بروز علائم مداوم و دائمی است.

سایر علائمی که توسط بیمار و یا پزشک مورد توجه قرارمی گیرند شامل موارد زیر می‌شوند:

مفاصلی که در هنگام لمس دردناک هستند

احساس درد و سفتی در مفاصل حتی در مواقع بی‌تحرکی

ورم مفاصل و افزایش سایز آن‌ها

مفاصل صدا دار

ضعیف شدن عضلات، کاهش توده عضلات و ازبین‌رفتن حجم ماهیچه‌های بدن

آرتروز زانو
ابتلا به آرتروز زانو در بیش‌تر موارد با درگیری هردو زانو همراه است، اما اگر درد زانو ناشی از آسیب یا دلیلی به‌جز آرتروز باشد، فقط یکی از زانوها را درگیر خواهد کرد.

آرتروز باعث می‌شود زانوها در زمان حرکت، به‌خصوص موقع بالا و پایین رفتن از پله‌ها یا سطوح شیب‌دار دردناک شوند.

گاهی فشار روی زانوها آن‌قدر زیاد می‌شود که صاف کردن پاها برای فرد مبتلا غیرممکن می‌شود و حرکت زانوها منجر به ایجاد صدایی مانند ترق تروق خواهد شد.

آرتروز لگن
در آرتروز لگن، فرد مبتلا نمی‌تواند مفاصل لگن را به‌راحتی حرکت بدهد. به‌عنوان مثال، پوشیدن کفش و جوراب و ورود و خروج از ماشین برای بیمار سخت می‌شود.

درد در کشاله‌ی ران و یا باسن از دیگر علائم آرتروز لگن است که ممکن است در زمان حرکت دادن لگن یا حتی موقع خوابیدن و استراحت کردن پیش بیاید.

آرتروز دست
در آرتروز دست، انگشتان دست سفت و دردناک و ملتهب می‌شوند و مفاصل دست، تغییر می‌کند و حالتی برآمده پیدا می‌کند. درد آرتروز دست ممکن است کمتر شود اما برآمدگی و التهاب باقی می‌ماند.

در بعضی موارد این التهاب در انگشت شست ایجاد و باعث می شود انجام کارهایی مانند نوشتن ، بازکردن درب ظروف و چرخاندن کلید هم برای فرد مبتلا مشکل شود.

علت ابتلا به آرتروز
علت اصلی ابتلا به آرتروز، صدمه و آسیب دیدن مفاصل است. عوامل متعددی وجود دارند که خطر ابتلا به آرتروز را افزایش می دهند از جمله:

آسیب به مفاصل یا کار کشیدن زیاد از آن‌ها: استفاده بیش از حد از مفاصل و آسیب‌رساندن به آن‌ها مثلا خم کردن زیاد زانوها می‌تواند منجربه تخریب مفاصل شود و خطر ابتلا به آرتروز را افزایش دهد.

سن: افزایش سن یکی از عوامل خطر ابتلا به آرتروز محسوب می شود.

جنسیت: خطر ابتلا به آرتروز در خانم‌ها بیشتر از آقایان است به‌خصوص بعد از سن 50 سالگی.

چاقی: افزایش‌وزن به مفاصل، به‌خصوص مفاصل لگن و مفاصل زانوها فشار وارد می‌کند و احتمال ابتلا به آرتروز را افزایش می‌دهد.

ژنتیک: سابقه فامیلی می‌تواند خطر ابتلا به آرتروز را افزایش بدهد.

تشخیص آرتروز
پزشک با توجه به علائمی که در بیمار وجود دارد، از طریق انجام معاینه‌بالینی، عکس برداری و آزمایش‌های تشخیصی می تواند به وجود بیماری در شخص پی ببرد.

درمان آرتروز
برای آرتروز درمان‌ قطعی وجود ندارد، بلکه پزشک می‌تواند با به‌کار بردن یک روش‌درمانی و یا ترکیب چند روش، علائم آرتروز را کاهش بدهد و درد آن را تسکین ببخشد. این روش‌ها شامل موارد زیر هستند:
ـ افزایش فعالیت‌های فیزیکی

ـ فیزیوتراپی
ـ توصیه به کاهش‌وزن

ـ استفاده از داروهای مُسکن و ضددرد

ـ استفاده از وسایل ارتوپدی مانند عصا و واکرجهت کاهش فشار روی مفاصل و تسهیل حرکت
ـ جراحی (این روش تنها در صورتی توصیه می‌شود که هیچ‌کدام از روش‌های فوق جواب نداده باشند.)

به‌طور کلی این بیماری پیش‌رونده و مزمن است و متاسفانه درمان قطعی ندارد. با این وجود، طی سال‌های اخیر پیشرفت‌های خوبی در کنترل و درمان تعدادی از آرتریت‌ها صورت گرفته است. به‌عنوان مثال در مورد آرتریت‌های التهابی ثابت شده که شروع به‌موقع درمان مناسب می‌تواند در کنترل بیماری بسیار مفید باشد.

به عبارت دیگر، با دریافت درمان و پیگیری‌های به‌موقع و مناسب می‌توان علائم آرتروز را کنترل کرد. فرد مبتلا به آرتروز در هرشرایطی که قرار داشته باشد، نباید دست از تحرک و فعالیت‌های بدنی بردارد، چرا که تداوم فعالیت‌های فیزیکی علاوه بر این‌که برای سلامت‌عمومی افراد لازم است، به درمان آرتروز هم کمک می‌کند.

به‌طور خلاصه، با کمک راهکار‌هایی مثل حرکات ورزشی صحیح و آب‌درمانی، فیزیوتراپی، کاهش وزن، تغذیه مناسب، گرم یا سرد کردن مفصل و استفاده از داروهای ضد‌التهاب و ضد‌درد،تزریق داروهای بلوک کننده عصب داخل مفصل ،ازون تراپی ،پی آرپی ،تزریق ژل داخل مفصل می‌توان آرتروز را کنترل کرد.

چند روش برای کاهش درد مفاصل
درد پدیده‌ای است که ممکن است در بعضی موارد درمان قطعی نداشته باشد، اما همیشه شیوه‌ای برای مدیریت آن وجود دارد. گاهی اوقات ممکن است درد با مصرف داروهای بدون نسخه یا انجام تمرین‌های روزانه ساده از بین برود. گاهی اوقات هم ممکن است درد نشانه‌ی مشکلاتی باشد که فقط با مصرف دارو یا جراحی قابل اصلاح هستند. در ادامه با چند روش‌درمانی که به تسکین درد مفاصل کمک می‌کنند، آشنا می‌شویم:

درمان‌های خانگی ساده: مانند استفاده کوتاه‌مدت از پد گرم یا یخ، بر روی ناحیه آسیب‌دیده که ممکن است چند بار در روز توصیه شود.
ورزش: ورزش می‌تواند به بازگشت قدرت و عملکرد مفصل کمک کند. پیاده‌روی، شنا یا سایر ورزش‌های هوازی با شدت کم، برای این منظور بسیار مناسب هستند. افرادی که تمرینات شدید یا فعالیت‌های ورزشی سنگین دارند، ممکن است لازم باشد شدت این تمرینات را کاهش داده و تمرینات‌کششی ملایم را جایگزین تمرین‌های ورزشی شدید کنند.
پیش از شروع یا ادامه هر برنامه ورزشی، مشورت با پزشک توصیه می‌شود.
کاهش وزن: کاهش وزن در افرادی که اضافه‌وزن یا چاقی دارند، می‌تواند منجربه کاهش فشار بر مفاصل شود.
مصرف مسکن‌ها: استفاده از استامینوفن، یا داروهای ضدالتهابی مانند ایبوپروفن، با مشورت پزشک یا داروساز، ممکن است.
به کاهش درد کمک کند.
در صورت داشتن سابقه‌ی ابتلا به زخم معده، بیماری کلیوی یا بیماری کبدی، مشورت با پزشک پیش از شروع مصرف داروها لازم است.

درمان‌های موضعی: مانند پمادها یا ژل‌هایی که بر روی پوست مفصل دردناک استفاده می‌شوند، ممکن است به کاهش درد کمک کنند. برخی از این محصولات ممکن است بدون نسخه پزشک قابل تهیه باشند و بعضی تنها با تجویز پزشک قابل استفاده‌ هستند.
مکمل‌های خوراکی: مانند گلوکزامین، ممکن است به تسکین درد کمک کنند. مشورت با پزشک پیش از شروع مصرف این مکمل‌ها لازم است.
اگر داروها یا روش‌هایی که در بالا به آن‌ها اشاره کردیم، درد را کاهش ندهند، پزشک ممکن است روش‌های زیر را تجویز کند:

روش‌های حمایتی مانند کمربند طبی (بریس)، عصا، کفش یا کفی طبی که می‌توانند به تسهیل حرکت مفاصل کمک کنند. انتخاب مناسب‌ترین روش در این زمینه به عهده‌ی پزشک یا فیزیوتراپیست است.
فیزیوتراپی یا کاردرمانی، همراه با یک برنامه‌ی متعادل کاهش وزن ، می‌تواند به‌تدریج به کاهش درد و بهبود انعطاف مفصل کمک کند.
داروهای ضدافسردگی ممکن است برای کمک به بعضی از افراد تجویز شوند.
کورتیکواستروئیدها که اغلب در مفصل تزریق می‌شوند، می‌توانند درد و تورم را برای مدت کوتاهی تسکین دهند.
داروهای مسکن نیز به کاهش درد کمک می‌کنند.
نکته‌ای که نباید از یاد برد این است که تاثیر داروها، حتی داروهایی که تهیه آن‌ها نیاز به نسخه‌پزشک ندارد، بر افراد مختلف، متفاوت است. به‌عبارت دیگر، دارویی که به یک فرد کمک می‌کند، ممکن است برای دیگری مؤثر نباشد. به همین دلیل، لازم است هر دارو حتماً با مشورت پزشک و دقیقا طبق دستور دقیق او مصرف شود.

اگر هیچ‌کدام از راهکارهای درمانی فوق، در بهبود شرایط بیمار موثر نبودند، جراحی بیمار توصیه می‌شود.

روش‌های جراحی مختلفی وجود دارند که شامل موارد زیر هستند:

آرتروسکوپی: در این روش، جراح با ایجاد دو یا سه برش کوچک در مفصل و با استفاده از آرتروسکوپ (یک وسیله نازک و انعطاف‌پذیر دارای دوربین) غضروف آسیب‌دیده را ترمیم یا تکه‌های استخوانی زائد داخل یا نزدیک مفصل را خارج می‌کند.
تعویض مفصل: زمانی که غضروف محافظ انتهای استخوان‌ها به‌تدریج دچار فرسودگی شده باشد و درصورتی‌که درمان‌های دیگر اثربخشی لازم را نداشته باشند، ممکن است جراحی تعویض مفصل توصیه شود.
این روش برای مفاصل لگن، زانو و شانه کاربرد دارد. در این روش، جراح قسمت‌هایی از استخوان را برمی‌دارد و مفصل مصنوعی فلزی یا پلاستیکی را جایگزین می‌کند. این روش در بیشتر موارد نتایج خوبی دارد و بیشتر افراد پس‌ازاین نوع جراحی، تسکین طولانی‌مدت درد را تجربه می‌کنند.

افزایش کیفیت زندگی با کنترل آرتروز
افراد مبتلا به آرتروز می‌توانند با استفاده از 4 روش زیر کیفیت زندگی خود را افزایش دهند :

به صورت روتین فعالیت‌های فیزیکی را انجام دهید
پیشنهاد می شود که افراد حداقل 150 دقیقه در هفته فعالیت‌های ورزشی متوسط داشته باشند . فعالیت‌هایی مانند پیاده روی، شنا، دوچرخه‌سواری. فعالیت‌های ورزشی منظم ریسک سایر بیماری‌های مزمن مانند بیماریهای قلبی ، سکته و دیابت را نیز کاهش می‌دهند. افرادی که از انجام فعالیت‌های ورزشی می‌ترسند و یا از تاثیرات مثبت این فعالیت‌ها مطمئن نیستند، بهتر است در فعالیت‌های ورزشی گروهی که متناسب با آرتروز طراحی و اجرا شده‌اند، شرکت کنند. شرکت در فعالیت‌های گروهی علاوه بر کمک به کاهش درد، می تواند منجربه افزایش سرزندگی و بهبود و بازیابی توانایی حرکتی افراد شود.

با پزشک متخصص در زمینه بیماری خود مشاوره کنید
مشاوره با پزشک و عمل به توصیه‌های پزشکی و راهکارهای درمانی، می‌تواند به مدیریت آرتروز کمک کند.

وزن خود را کاهش دهید
کاهش وزن همچنین می‌تواند به کنترل بیماری آرتروز کمک کند.

در افراد دچار اضافه وزن، کاهش وزن منجربه کاهش فشار بر مفاصل، به‌خصوص مفاصل لگن و زانو می‌شود، در نتیجه رسیدن به وزن متعادل می‌تواند نقش موثری در کاهش درد و بهبود عملکردهای حرکتی ایفا کند.

از مفاصل خود محافظت کنید
آسیب به مفاصل باعث بدتر شدن بیماری آرتروز می‌شود. انجام فعالیت‌هایی که فشار کمتری بر مفاصل وارد می‌‌کنند، مانند دوچرخه‌سواری و شنا خطر کمتری از لحاظ بروز آسیب بر روی مفاصل دارند .

آرتروز و آینده ما

پیش‌بینی این‌که آرتروز چگونه آینده ما را تحت‌‌تاثیر قرار می‌دهد، بسیار سخت است. گاهی اوقات علائم آرتروز شدید و گاهی خفیف می‌شوند. بیشتر افرادی که با وجود آرتروز هنوز محدودیت حرکتی آنچنانی ندارند، با دریافت درمان مناسب ممکن است از بروز آسیب‌های مفصلی مصون بمانند. نکته‌ای که باید به‌خاطر داشته باشیم این است که تمرکز بر سلامتی وتندرستی و حفظ روحیه، از تمرکز بر بیماری مهم‌تر است.

آرتروز ممکن است آینده شغلی افراد مبتلا را تحت‌تاثیر قرار دهد. بررسی کنید که شما به‌عنوان یک کارمند یا کارگر در محیط کار از چه حقوقی برخوردار هستید. شاید لازم باشد برای کنترل علائم، موقعیت شغلیتان تغییر کند و نیاز باشد برای موقعیت تازه آموزش‌های لازم را دریافت کنید. با مدیر خود درمورد شرایط جسمی و وضعیت آرتروزخود صحبت کنید. و ببینید که او چگونه می‌تواند به شما کمک کند، این نخستین قدم شما برای استفاده از حق قانونی خود به‌عنوان کارگر یا کارمند برای حفظ سلامتیتان است.

درد کشیدن برای مدت طولانی می‌تواند عوارض خاصی به‌همراه داشته باشد، افسردگی و اضطراب از نخستین عوارض درد مزمن هستند. درباره آرتروز خود با اقوام، دوستان و همکاران صحبت کنید. این صحبت در کنار مشاوره روانشناسی یا رفتاردرمانی شناختی شما را قادر می‌سازد تا علائم آرتروز خود را مهار کنید.

در آخر باید گفت، فعالیت‌های اجتماعی خود را حفظ کنید. به‌این‌ترتیب، هم حفظ کیفیت زندگی، هم کنترل علائم بیماری راحت‌تر خواهدشد.

IR-0126-ABD-1467-AS

منابع: nih, nhs, cdc

آموزشات عمومی, اموزشات تخصصی, عمومی, مقالات ادمین

نخ های جراحی

آشنایی با انواع نخ های جراحی surgical suture

 

در این مقاله قصد داریم انواع نخ های جراحی و مشخصات هر یک ر ابه شما عزیزان آموزش دهیم.

نخ های بخیه (نخ های جراحی) براساس ضخامت آن ها دسته بندی می شوند و بین 7 تا 11/0 در حال حاضر موجود است.

نخ های بخیه هر چه به عدد صحیح بزرگتری خوانده شوند ضخامت آن ها بیشتر می شود و بالعکس هرچه تعداد بیشتری صفر خوانده شوند نازکتر می شود به عنوان مثال نخ هفت ، ضخیم ترین نخ و 11/0 نازکترین نخ محسوب می گردد.

میزان ضخامت نخ در میزان انعطاف نخ نیز تاثیر دارد و هرچه میزان نازکی نخ بیشتر باشد انعطاف آن بیشتر است.

میزان آسیب ناشی از نخ بخیه نیز به سایز آن ها بستگی دارد و هرچه نخ ظریف تر باشد میزان آسیب بافتی آن کمتر است.

اسکار ناشی از بخیه در نخ های ضخیم تر خیلی بیشتر از نخ های نازک تر است، البته به نوع نخ نیز می تواند بستگی داشته باشد.

 

انواع نخ های بخیه (نخ های جراحی) در جراحی:

نخ های قابل جذب:

  • نخ های قابل جذب طبیعی
  •  نخ های قابل جذب ساده یا پلین (PLAIN)
  •  نخ قابل جذب کرومیک یا کاتگوت کرومیک (CHROMIC)
  •  نخ قابل جذب کلاژن (COLLAGEN)

 

  نخ های قابل جذب غیر طبیعی و مصنوعی

  • نخ ویکریل (پلی گلاکتین)VICRL

 

 

نخ های غیر قابل جذب:

  •  نخ سیلک خالص virgin silk
  • نخ سیلک روکش دار dermal silk
  • نخ پنبه ای cotton
  • نخ کتانی linen
  • نخ سیمی ضد زنگ stainless steel or wire

 

 نخ های غیر قابل جذب مصنوعی

  • نخ نایلون
  • نخ نایلون تک رشته ای ethilon and dermalon
  • نخ نایلون چند رشته ای بدون روکش نورالون nurolon
  • نخ نایلون چند رشته ای روکش دار سرجی لون surgilon

 

 

مواد سازنده نخ های جراحی

کاتگوت از مواد کلاژن تهیه شده از زیر مخاط روده گوسفند یا بافت سروزی روده گاو ساخته می شود.

شماره این نخ ها بین 3 تا 7-0 است. کاتگوت بوسیله آنزیم های بدن جذب میشود ، بنابراین به عنوان جسم خارجی در بدن باقی نمی ماند

 

میزان جذب آن بستگی به عوامل زیر دارد :

  •  نوع بافت: کاتگوت در بافت های سروزی و مخاطی سریعتر و در چربی زیر پوست آهسته تر جذب می شود.
  •  وضعیت بافت: زمانی که در بافت عفونتی وجود داشته باشد ، سرعت جذب افزایش می یابد.
  •  وضعیت سلامت بیمار: در بیماران دچار سوء تغذیه یا بافت های آزرده سریعتر جذب می شود. در بیماران پیر یا ناتوان ممکن است به مدت طولانی باقی بماند.

 

انواع کاتگوت Catgut :

  •  کاتگوت ساده Plain Catgut : نسبتا سریع و معمولا در فاصله5-10 روز قدرت استحکام خود را از دست می دهند و در فاصله 70 روز در بافت های بدن هضم و جذب می شوند.برای لیگاتور عروق کوچک و بخیه زدن چربی زیر پوست بکار میرود. در اندازه های 3 تا 5-0 وجود دارد.رنگ طبیعی آن زرد است اما ممکن است با رنگهای آبی یا سیاه رنگ آمیزی شود.در جراحی های زیبایی صورت ممکن است این نخ در پوست استفاده شود چون بیشتر از یک هفته نیاز بوجود بخیه در صورت نیست.

 

  •  کاتگوت کرومیک Chromic Catgut : نخ های ساده را در نمک کرومیک قرار میدهند و به این وسیله  مدتجذب آن را افزایش می دهند. در  لیگاتور عروق بزرگ  و در بافتهایی که نمیتوان از نخ های غیر قابل جذب به دلیل خاصیت سنگ سازی آن استفاده کرد،ک بکار میرود(مثل دستگاه ادراری و کیسه صفرا)

 

  • این نخ ها برای فاشیا(فاسیا) مناسب نیستند، چرا که قدرت کشش آن سریع از بین میرود.اگر میزان جذب آن طبیعی باشد زخم را به مدت 14 تا 21 روز محافظت میکند و در طول 90 روز به طور کامل جذب می گردد.اندازه های آن از 3 تا 7-0 است و ممکن است با رنگ های قهوه ای رنگ آمیزی شود.

 

  •  کلاژن Collagen : از فیبرهای کلاژن تاندن گاو گرفته می شود.شماره آن لز 4-0 تا 8-0 است. قابلیت انعطاف خوبی دارد و بیشتردر جراحی های چشم مورد استفاده قرار میگیرد.

نکته: این بخیه ها در پاکت های حاوی مایع، معمولا آب یا الکل، برای حفظ قابلیت انعطاف آن نگهداری میشود.

بهمین خاطر هم به محض خارج شدن از پاکت، باید مورد استفاده قرار گیرد.

اگر به مدت طولانی بدون استفاده بماند الکل آن تبخیر شده و قابلیت انعطاف آن از بین می رود.

 

نخ ویکریل (پلی گلاکتین) Vicryl Suture

این نخ قابل جذب می باشد.جذب نخ و پوشش آن توسط هیدرولیز است. این نخ در مدت 14 روز حدود 65% توانایی کشش خود را از حفظ می کند و در بیست و یک روز حدود 40% باقی مانده و در زمان حدود 56 تا 70 روز بعد از مصرف توده نخ از بین می رود.

با اینکه این نخ چندرشته ای است ولی با پوشش خود صاف تر شده ، عبور از نسج آسان می گردد.

این نوع نخ نسبت به کاتکوت ساده و کرومیک که در موارد بخیه زدن جدار های پرچرب لیز می خورند ، به آسانی در دست جراح جمع و جور میگردد.

این نخ را در مواردی که برای بستن پوست و یا ملتحمه چشم استفاده می شود ، به علت ایجاد تحریک موضعی لازم است قبل از هفت روز خارج کرد.

از این نخ در مواردی که بافت ها تحت کشش هستند و بهم نمی رسند نمی توان استفاده کرد.

برای بستن جدار شکم (فاسیا) استفاده نمی شود و مصرف آن در بافت های قلبی – عروقی و اعصاب تایید نشده است ولی موارد استفاده آن در لیگاتور و بخیه در نقاطی که نخ قابل جذب مناسب باشد ، می باشد.

 

نخ های غیر قابل جذب NonabsorbableSuture

نخ هایی که از پیله کرم ابریشم تهیه می شوند. موم و مواد چسبناک را از روی رشته های نخ تمیز کرده ورشته ها بهم تابیده می شوند و به صرت چند رشته ای تهیه می شوند.

معمولا چون رشته های بهم تابیده قدرت و استحکام بیشتری دارند. بیشتر مورد استفاده قار میگیرند. این نخ ها معمولا به رنگ سیاه هستند، اما ممکن است به رنگ سفید نیز وجود داشته باشند. اندازه آنها از 5 تا 9-0 است. نخ سیلک حقیقتا غیر قابل جذب نیست و معمولا این نخ بعد از گذشت یک سال قدرت استحکام خود را از دست می دهد و بعد از دوسال ناپدید می شود.

این نخ محافظ خوبی برای زخم است،

بخصوص هنگامی که بیمار میخواهد سیعتر راه بیفتد. در بافت کمتر از کات گوت عکس العمل ایجاد میکند،

اما مانند بقیه نخ های غیر قابل جذب کاملا به عنوان یک ماده بی جان در بدن عمل نمیکند. بطور مکرر در بافت سروزی دستگاه گوارش و دوختن فاسیا به شرطی که عفونت نداشته باشد مورد استفاده قرار میگیرد.

 

سیلک خالص Virgin Silk : سیلک خالص بصورت چند رشته ای بهم تابیده شده و نخ های شماره 8-0 و 9-0 را میسازد و برای نزدیک کردن بافت های نرم بکار میرود، بخصوص در جراحی های چشم. این نخ ها به رنگ سیاه یا سفید وجود دارند.

 

سیلک روکش دار Dermal Silk : از رشته های نخ سیلک بوسیله ژلاتین یا مواد پروتئینی دباغی میشود و به صورت روکش روی رشته های نخ قرار میگیرد معمولا برای بخیه پوست مورد استفاده قرار میگیرد. بخصوص در نواحی که به کشش بیشتر پوست است و برداشتن این نوع بخیه ها هم بسیار آسان است.

به رنگ سیاه در شماره های 0 تا 5-0 وجود دارند.

 

نخ پنبه ای Cotton : از فیبرهای سلولز طبیعی ساخته می شوند. که به صورت نخ های تابیده شده و به شکل های چندرشته ای اند. اندازه آنها از 1 تا 5-0 است . معمولا سفید هستند ولی ممکن است به رنگ صورتی یا آبی رنگ هم رنگ آمیزی شوند.

این نخ ضعیفترین نخ غیر قابل جذب است. در حالی که اگر خیس شود قدرت استحکام آن افزایش می یابد برعکس سیلک. قبل از استفاده از این نخ ها باید آنها را خیس کرد،

خیس کردن باعث افزایش 10% به قدرت استحکام نخ می شود. مانند سیلک در اکثر بافت های بدن بصورت لیگاتور یا بخیه مورد استفاده قرار میگیرد اما همانند سیلک مفید نیست.

 

نخ کتانی Linen : نخ کتان از فیبر خام کتان ساخته میشود. این نخ ها روی هم تابیده شده و روی آن روکش های مخصوصی جهت انعطاف پذیر کردن آن و نرم بودن در هنگام عبور از بافت، کشیده می شود.

قدرت استحکام آن کمتر از تمام نخ های غیر قابل جذب است. اندازه های 0 تا 2-0 وجود دارد. بیشتر در جراحی دستگاه گوراش مورد استفاده قرار میگیرد.

 

نخ های فولادی ضد زنگ یا نخ های سیمی Stainless Steel or Wire :از آلیاژ فلز آهن با کربن کم ساخته میشود.فرمول این نخ ها شبیه فزاتی است که برای ساخت پروتز و مواد کاشتنی استفاده میشود.این نخ ها در جراحی های توراکس، در ترمیم تاندون، در عمل های ارتوپدی و جراحی اعصاب و بستن زخم های جراحی عمومی استفاده می شوند.

 

نخ های غیر قابل جذب مصنوعی

با اینکه نخ سیلک بعنوان نخ غیر قابل جذب اکثریت استفاده را دارد، نخهای غیر قابل جذب مصنوعی مورد استفاده قرار میگیرند.

چرا که فوائد منحصر به فرد را در خیلی از موقعیت های جراحی برای آن ارائه می دهند. این نخ ها دارای قرت استحکام زیادتری نسبت به سیلک هستند و کمتر باعث واکنش در بافت می شوند.

گره زدن با اکثریت این نخ ها مشکل تر از سیلک است. دوام و حساسیت کمتر در بافت، سختی گره زدن این نخ ها را نادیده گرفته و از آن استفاده می کنند. این فوائد ممکن است، مهمتر از اشکالات این نخ ها باشد.

 

نایلون: از پلی مر پلی آمید که از سنتز زغال، هوا و آب مشتق میشود، تهیه می گردد که کمترین عکسالعمل را در بافت ایجاد میکند.

دارای قدرت استحکام بسیار بالایی است، اما استحکام آن بوسیله هیدرولیز در بافت به میزان 15 تا 20 درصد درسال کاهش می یابد.

این نخ در همه بافت های بدن جایی که استفاده از نخ های غیر قابل جذب قابل قبول است، استفاده میشود. مگر زمانی که نیاز به محافظت طولانی در نواحی بدخیم بافت وجود دارد. این نخ ها به سه شکل تک رشته ای، چند رشته ای بدون روکش و چند رشته ای روکش دار وجود دارند.

 

نایلون تک رشته ای: به رنگ سیاه، آبی یا سبز در اندازه های 2 تا 11-0 وجود دارد. کوچکترین سایز آن در عمل های خیلی ظریف مورد استفاده قرار میگیرد.

این نخ ها در عمل های چشم هم مورد استفاده قرار میگیرند. چرا که قابلیت ارتجاعی آن بسیار مطلوب است اندازه های بزرگتر در بخیه پوست بخصوص در جراحی های پلاستیک زمانی که زیبایی هم مهم است و در بخیه های محافظ مورد استفاده دارد.

مرطوب کردن نخ های تک رشته ای قابلیت انعطاف آن را بیشتر می کند و استفاده از آن آسانتر از نخ ها خشک است.

 

نایلون چند رشته ای بدون روکش نورالون: به رنگ سیاه یا سفید وجود دارد از نظر ظاهر استفاده از آن مثل سیلک است. اما محکمتر است و عکس العمل کمتری را در بافت ایجاد میکند. اندازه آن از 1 تا 7-0 می باشد و در همه بافت های بدن که نیاز به نخ های غیر قابل جذب است استفاده می شود.

 

نایلون چندرشته ای روکش دار سرجی لون: روکش از جنس سیلیکون دارد که عبور آن را از بافت آسانتر میکند و بقیه خصوصیات آن شبیه سیلک و نایلون چندرشته ای بدون روکش است.

پلی پروپیلن ، پلی اتیلن و پولیستر از انواع دیگر نخ های غیرقابل جذب مصنوعی هستند.

 

کلینیک سلامت پا دکتر خسروی - کلینیک معتبر در کرج

۰۲۶۳۲۲۱۹۱۵۱

آموزشات عمومی, اموزشات تخصصی, عمومی, مقالات ادمین

مراقبت از زخم جراحی باز

عمل های جراحی به دلایل مختلفی نیاز می شوند. در طی عمل جراحی بر روی پوست برشی ایجاد می شود. به این بریدگی زخم جراحی هم گفته می شود. برخی برش ها کوچک و برخی بزرگ هستند. اندازه این برش به نوع جراحی شما بستگی دارد.

گاهی اوقات زخم جراحی باز می شود. ممکن است بخشی از برش یا تمام آن باز شود و پزشک شما تصمیم به بستن مجدد زخم با بخیه نداشته باشد.

 

آنچه در خانه انتظار می رود

اگر پزشک شما زخم را مجددا بخیه نزند، شما باید در منزل از زخم خود مراقبت کنید، زیرا ممکن است بهبود زخم زمان بر باشد. زخم از پایین به بالا بهبود می یابد. پانسمان به جذب زهکشی کمک می کند و از ترمیم پوست قبل از بهبود بافت زیرین جلوگیری می نماید.

شستن مناسب دست

شستن دست ها قبل از تعویض پانسمان حائز اهمیت است. شما می توانید از یک پاک کننده الکلی استفاده کنید. یا می توانید با استفاده از مراحل زیر دست های خود را بشویید:

تمام زیورآلات را از دست خود بیرون بیاورید.

دست های خود را خیس کرده و در حالتی که انگشتان به سمت پایین اشاره می کنند، دست ها را زیر آب گرم نگه دارید.

به دست ها صابون زده و به مدت ۱۵ تا ۳۰ ثانیه بشوید. همچنین زیر ناخن ها را تمیز کنید.

دست ها را به خوبی آب بکشید.

سپس دست ها را با حوله تمیز خشک کنید.

حذف پانسمان قدیمی

پزشک شما در مورد زمان تعویض پانسمان به شما اطلاعاتی خواهد داد. برای آماده شدن برای تعویض پانسمان:

قبل از لمس پانسمان دست های خود را تمیز کنید.

اطمینان حاصل کنید که همه لوازم مورد نیاز در دسترس شماست.

یک سطح کار تمیز داشته باشید.

حذف پانسمان قدیمی:

چسب پانسمان را با دقت از روی پوست آزاد کنید.

از یک دستکش پزشکی تمیز (و نه استریل) برای گرفتن و برداشتن پانسمان قدیمی استفاده نمایید.

اگر پانسمان به زخم چسبیده است، آن را مرطوب کنید و دوباره امتحان کنید، مگر اینکه پزشک شما دستورالعملی غیر از این داده باشد و از شما خواسته باشد پانسمان را بصورت خشک حذف نمایید.

پانسمان قدیمی را در یک کیسه پلاستیکی قرار دهید و آن را کنار بگذارید.

پس از اتمام برداشتن پانسمان قدیمی، دوباره دست ها را بشویید.

 

مراقبت از زخم

برای پاک کردن پوست اطراف زخم ممکن است به پد گاز یا پارچه نرم نیاز داشته باشید:

از محلول سالین (آب نمک)  یا آب صابون ملایم استفاده کنید.

گاز یا پارچه را در محلول سالین یا آب صابون خیس کنید و با استفاده از آن به آرامی پوست را تمیز کنید.

سعی کنید همه زهکشی ها و هر گونه خون خشک شده یا مواد دیگر که ممکن است بر روی پوست ایجاد شده باشند را حذف کنید.

از مواد پاک کننده پوست، الکل، پراکسید، بتادین یا صابون با مواد شیمیایی ضد باکتری استفاده نکنید. این مواد می توانند به بافت زخم آسیب زده و روند بهبود را آهسته کنند.

همچنین ممکن است که پزشک از شما خواسته باشد که زخم را بشویید:

سرنگ را با آب نمکی یا آب صابون ( هر کدام که پزشک شما توصیه کند) پر کنید.

سرنگ را در فاصله ۱ تا ۶ اینچ (۲٫۵ تا ۱۵ سانتیمتر) از زخم نگه دارید. با قدرتی که برای شستن زهکشی زخم کافی باشد، سرنگ را خالی کنید.

برای پاک کردن زخم از یک پارچه تمیزِ نرم و خشک یا تکه ای گاز استفاده کنید و با گذاشتن و برداشتن آن زخم را خشک کنید.

هرگز از لوسیون، کرم و یا داروهای گیاهی روی زخم و یا در اطراف آن استفاده نکنید، مگر اینکه پزشک شما آن را تایید کرده باشد.

قرار دادن پانسمان جدید

پانسمان تمیز را به روشی که پزشکتان به شما آموزش داده بر روی زخم قرار دهید. ممکن است که شما از پانسمان مرطوب به خشک استفاده کنید. همچنین می توانید از پانسمان تریتا برای این منظور استفاده نمایید.

وقتی که کار شما تمام شد دست های خود را بشویید.

پانسمان قدیمی و سایر وسایل مورد استفاده را در یک کیسه پلاستیکی ضد آب بریزید. در کیسه را محکم گره داده و آن را در سطل زباله قرار دهید.

لباس هایی که در زمان تعویض پانسمان به تن داشتید را به طور جداگانه از لباس های دیگر بشویید. از پزشک خود بپرسید که آیا برای شستشوی این لباس ها به مواد ضدعفونی کننده نیاز دارید.

هر پانسمان را فقط یکبار استفاده کنید. هرگز از پانسمان استفاده شده مجددا استفاده نکنید.

چه زمان باید با پزشک تماس گرفت؟

با پزشک خود تماس بگیرید، اگر:

در ناحیه زخم شاهد افزایش قرمزی، درد، تورم یا خونریزی هستید.

زخم بزرگتر یا عمیق تر شده یا  ظاهری خشک و تیره رنگ دارد.

زهکشی که از زخم یا اطراف آن بیرون می آید، افزایش یافته یا ضخیم، سبز یا زرد شده و یا بوی نامطبوعی دارد.

دمای بدن شما ۳۸ درجه سانتیگراد یا بالاتر است ( تب دارید).

 

منبع : treetta.com

آموزشات عمومی, مقالات ادمین

راهنمای پیشگیری از زخم بستر

زخم بستر چست: زخم های فشاری یا زخم بستر، زخم های پوستی دردناکی هستند که براثر فشارهای مداوم بر روی بخشی از بدن و انسداد عروق خونی تغذیه کننده ناحیه ای از پوست ایجاد می شود.
​​بیمارانی مانند افراد مبتلا به ضایعات نخاعی، فلج عضلانی، بیماری ام اس و دیگر مشکلات عصبی که منجر به کاهش حس درد در بیمار شود. یا افراد با بستری طولانی مدت در بخش مراقبت های ویژه (ICU)، افراد با دوران نقاهت طولانی پس از جراحی، افراد سالمند یا افراد دیگری که به هر دلیل بدون کمک دیگران قادر به تغییر وضعیت بدن خود نیستند. بیشتر در معرض خطر ایجاد زخم هستند.
  • قسمت های از بدن بیمار مستعد زخم بستر می باشند. عبارت اند از: نواحی از بدن که  مستقیما با بستر تماس دارند و نیز نواحی روی قسمت های استخوانی و غضروفی بدن مانند استخوان خاجی - آرنج، زانو، قوزک پا، کتف و طرفین ران و ...​​
  • علل اصلي ایجاد زخم فشاری میتواند مواردی نظیر (سن بالا - بی تحرکی - بی اختیاری ادرار - لاغری و چاقی مفرط - سوء تغذیه و کم آبی - رطوبت پوست ناشي از عرق، ادرار يا مدفوع - فقر تغذيه كه باعث كم خوني مي شود (كاهش شمارش گلبول هاي قرمز) و پايين بودن پروتئین - سوختگي ها يا خراشیدگی (اصطکاک با ملحفه، تشک و ...) - نشستن يا خوابيدن بروي اشياء سخت (کلیه اتصالات بیمار مانند سوند ادرای، سوند معده، درن و ...) - تب - ضربه يا آسيب زدن به پوست كه با لغزش يا افتادن در يك سطح ايجاد مي شود.
  • هر درجه از زخم بستر، نیاز به مراقبت های اختصاصی خود دارد. همراه گرامی آیا درجه زخم بستر بیمار خود را می دانید؟؟؟؟
  • - درجه یک: پوست در این نواحی معمولا قرمز رنگ، آبی یا ارغوانی است اما گاهی پوسته‌ ریزی به رنگ خاکستری نیز دیده می‌شود. از دیگر علائم زخم‌های فشاری در مراحل اولیه علائمی از قبیل درد، گرما، نرمی یا سفتی هستند.
    - درجه دوم: در این مرحله تغییرهایی در لایه سطحی و لایه زیرین پوست دیده می‌شود. پوست به رنگ قرمز یا بنفش کبود است و گاهی آثار خراش، ساییدگی و تاول نیز مشاهده می‌شود.
    - درجه سه: زخم عمیق و به شکل یک حفره است. لایه خارجی پوست کاملا تخریب شده و به سطح زیر پوست نیز رسیده اما هنوز به عضلات و استخوان‌ها آسیبی وارد نشده است.
    - درجه چهار: شدیدترین نوع زخم بستر است. پوست به طور کامل تخریب و صدمه‌های جدی به عضلات و استخوان وارد شده است. گاهی تاندون‌ها نیز آسیب می‌بینند و احتمال عفونت بسیار بالاست.
  • برای پیشگیری از ایجاد زخم بستر و گسترش آن رعایت موارد زیر الزامی است:
  • - وضعیت افراد بستری را هر 2 ساعت یک بار تغییر دهید. این تغییر وضعیت دادن باید بصورت مرتب و طبق برنامه زمانی نصب شده بر بالین بیمار باشد.
  • - پوست باید مرتبا تمیز شود. مرتبا دیده شود تا مبادا زخمی ایجاد شده و از نظر دور بماند.
  • - اگر بیمارتان به طرف پایین تخت لغزید از کشیدن وی بر روی تخت اجتناب کنید و جهت چرخاندن وی و بالا کشیدنش از ملحفه استفاده نمائید.
  • - ماساژ نواحی تحت فشار همراه با تغییر وضعیت هر دو ساعت انجام شود. جهت ماساژ می توان از روغن زیتون استفاده کرد.
  • - از ماساژ نواحی زخم شده بشدت پیشگیری نمایید.
  • - پوست بیمار باید مرتبا با آب گرم و صابون ملایمی شسته و سپس خشک شود.
  • - پوست قسمت هایی را که ممکن است مرطوب شوند همواره لازم است خشک نگه داشته شود. - به پوست های خشک کرم های محافظ (کرم عسل، کرم کامفیل) بزنید تا خشکی آنها کمتر شود.
  • - فراموش نشود تا حد امکان باید از خشکی پوست پیشگیری کرد.
  • - هر روز بطور مرتب باید پوست نقاطی را که بیشتر احتمال زخم بستر دارند بدقت بازدید کنید.
  • - اگر بیمار کنترل ادرار و مدفوع ندارد باید مانع از ریختن ادرار و مدفوع بر روی پوست شویم و پوست را خشک و تمیز نگه داریم. و با شامپوهای ملایم مانند شامپوی بچه پوست بیمار کاملا تمیز شود.
  • - باید به اندازه کافی کالری، پروتئین، ویتامین، مواد معدنی و آب به بدن بیمار رسانده شود.
  • - فیزیوتراپی با آموزش و انجام حرکات ورزشی به بیمار کمک می کند تا عضلات وی قویتر و پوستش ترمیم یابد تا خون بیشتری به پوست برسد.
  • - از وارد کردن فشار مستقیم به نواحی از بدن با استخوان برجسته نظیر آرنج و لگن خودداری شود.
  • - از بالش ها و پدهای حمایت کننده در نواحی مانند بازو، ران و مناطق آسیب پذیر استفاده شود.
  • - نواحی زیر بیشترین احتمال ایجاد زخم بستر را در بدن بیمار دارند، بنابراین توجه بیشتر به این نواحی جهت پیشگیری از ایجاد زخم بستر ضروری است

 

 

منبع : medicine.tums.ac.ir

آموزشات عمومی, مقالات ادمین

زخم بستر چیست

زخم بستر چیست؟ با انواع روش های درمان زخم بستر چه مقدار آشنا هستید؟ آیا زخم بستر درمان می شود؟ سوالاتی است که گاها برایمان پیش می آید و به دنبال جواب آنها خواهیم بود در این مقاله سعی داریم به چگونگی کمک به درمان زخم بستر بپدازیم با ما همراه باشید؟

زخم بستر

آسیب دیدن بافت های بدن همچون درم، ایپدریم، ماهیچه و پوست در اثر قرار گرفتن در فشار دراز مدت برای یک یا چند نقطه از بدن زخم بستر گفته می شود. به زبان ساده تر می توان گقت: خوابیدن به مدت طولانی در وضعیت ثابت، سائیدگی در صندلی یا بستر، استفاده از لگن بیمار نامناسب و یا کشیدگی با ملحفه می تواند به بخشی از پوست و بافت های بدن آسیب برساند.

زخم بستر چهار مرحله دارد که در مرحله اول و دوم زخم بستر با مراقبت های منظم در طی هفته ها یا ماه ها درمان پیدا می کند. اما در مرحله سوم و چهارم زخم بستر درمان در شرایط سخت و دشوارتری قرار می گیرد.

قاعدتا زخم های بستر (زخم های فشاری) بهاطر گستردگی ابعاد با زیر نظر چند پزشک متخصص درمان شود.

– پزشک ارشد که برنامه درمانی برای زخم بستر تنظیم می کند.

– پرستارانی که در زمینه زخم بستر تحصیل یا تجربه دارند برای مراقبت و التیام زخم.

– مشاور یا مدد کار اجتماعی به دلیل طولانی بودن بیماری و فرایند درمان آن به شما کمک کند.

– پزشک فیزیوتراپ که به تحرک و حرکت شما کمک کند.

– متخصص تغذیه که رژیم غذایی روزانه جهت بهبود فرایند درمان  را به شما پیشنهاد کند.

– متخصص ارتوپد ، متخصص اعصاب و یا جراح پلاستیک که در صورت نیاز در فرایند بهبود به شما کمک کند.

 

فشار نواحی مبتلا را کم کنید

در اولین اقدام درمان زخم بستر سعی کنید تواحی که فشار بروی آن و ایجاد زخم کرده است را کم و یا بردارید.

 

تشک و بالش مخصوص

از لوازم کمک بگیرید مانند تشک، تخت و بالش های مخصوص این لوازم برای نشستن یا خوابیدن در وضعیت مناسب به شما کمک خواهند کرد که فشار وارد شده بروی زخم را بردارید.

جابجا شدن

در صورت بروز زخم بستر باید به طور منظم در حالت های مختلف جابجا شوید و اگر از ویلچر استفاده می کنید وزن خود را در هر ۱۵ دقیقه یک بار به طرف دیگر صندلی بیندازید و یا از اطرافیان و پرستاران بخواهید که در جابجا شدن شما در هر یک یاعت کمک کنند و اگر بروی تخت بستری هستید طی مدت ز ۲ ساعت یک بار جابجا شوید.

پانسمان زخم‌ و پاکسازی آن

پانسمان کردن زخم به شما این اطمینان را خواهد داد که زخم ها به طور قابل قبولی مرطوب باشند و در برابر عفونت زخم ها محافظت می کنند و باقی نواحی پوست را خشک نگه می دارند.

پاک سازی یکی از مهم ترین کار ها در ترمیم زخم ها است، با انجام این کار از عفونی شدن زخم ها جلوگیری می کنید. هنگامی که پوست تحت تاثیر زخم شکافته نشده اند ( مرحله اول زخم ) آن را به آرامی با آب و صابون ملایم شستشو دهید و خشک کنید، زخم های باز را با محلول سالین یا سزک نمکی در هر بار تعویض پانسمان شستشو دهید.

برداشتن بافت آسیب‌دیده

برای درمان سریع تر زخم ها باید هرگونه بافت مرده، آسیب دیده و عفونی را جدا سازی و برداشت کرد که براساس نوع زخم و سرسختی آن روش های متعددی را دارد.

برداشت بافت های آسیب دیده گاها با عمل جراحی امکان پذیر است و در برخی موارد نیز بصورت مکانیکی و توسط دستگاه آب با فشار بالا و یا با پانسمان های مخصوص امکان پذیر است.

گاها زخم های کوچک تر و غیر عفونی برداشت و جداسازی بافت آسیب دیده را بصورت طبیعی انجام می دهند که به بدن در راستای استفاده از آنزیم ها برای جداسازی بافت مرده جدا می کند. این روش همان طور که گفتیم برای زخم های کوچک و غیر عفونی است و با اسفاده از پانسمان های مخصوص که زخم را تمیز و مرطوب نگه می دارند.

مکمل درمان

کنترل درد: رخم های بستر بسیار دردناک هستند داروهای ضد درد و التهاب، مانند ایبوپروفن و ناپروکسن می‌توانند درد را کاهش دهند.

آنتی‌بیوتیک: برای زخم‌ بستر عفونی که با کمک روش‌های دیگر رو به بهبود نمی‌روند، می‌توان از داروهای آنتی‌بیوتیک موضعی یا خوراکی استفاده کرد.

کنترل اسپاسم و گرفتگی عضلات: گرفتگی عضلات به دلیل ایجاد سایش و بریدگی میتوانند زخم بستر ایجاد کرده یا آنها را وخیم‌تر کنند.

درمان با فشار منفی: در این روش درمانی از یک دستگاه مکنده برای پاکسازی زخم استفاده می‌شود. این روش در درمان برخی از زخم‌های فشاری موثر است و به درمان آنها کمک می‌کند.

 

منبع : arakmu.ac.ir